خبر « انّ » در جملهء « انّ عليّا قانتا بالليل ساجدا » منصوب شده است « 1 » ؟ چگونه در آيات بيّنات كسى است كه با ايمان وفات مىيابد و در آخرين جمله « آنها كه ستم كردند » با چه چيزى يا چه كسانى مساويند ؟ علامهء بلاغى مىگويد : « شايد معنا در شكم شاعر باشد ! ! مىافزايد : اين عبارات هذيان‌گونه ، اشكالات زيادى دارد ، ولى ما به همين چند سؤال بسنده مىكنيم . شگفتا ! نويسندهء « دبستان المذاهب » از كجا اين چرندها را آورده و در كدام كتاب شيعه آن را ديده است ؟ آيا اين‌گونه بايد مطالب را در كتابها نقل كرد ؟ جاى تعجبى نيست . اين دشمنى را بارها ديده‌ايم ، چقدر نسبتهاى ناروا و دروغين به شيعيان بسته‌اند ! ! » . « 2 » سخنى دربارهء « دبستان المذاهب » و نويسنده‌اش استاد رضازاده ، محقق آن كتاب مىنويسد : « مطالبى كه مؤلف دبستان دربارهء اديان و مذاهب ، طرح و در آن زمينه‌ها بحث كرده بيشتر جنبه‌هاى عوامانهء آن اديان و فرق است كه از زبان معتقدين عوام اديان و مذاهب اينجا و آنجا شنيده و با چيره‌دستى آنها را سرهم كرده است ، مؤلف دبستان براى فراهم آوردن مطالب تأليفش به جمع چرسيان و بنگيان درمىآيد و آنچه را كه در عالم هپروتى بر زبان ايشان مىرود به‌عنوان بخشى و گاهى اصول عقيدتى آيين آنان رقم مىزند : مؤلف دبستان ضمن مسافرتهاى خود ، در راهپيماييهاى طولانى و ملالت‌آور ، براى وقت‌كشى با همراهان - قاطرچى ، حمال ، درويش ، قهوه‌چى ، فروشندهء دوره‌گرد ، زاير و . . . - به گفتگو مىپردازد و آنچه را از آنان مىشنود به‌عنوان

--> ( 1 ) . خبر « انّ » هميشه مرفوع است . م . ( 2 ) . تفسير آلاء الرحمن ، ج 1 ، مقدمه ، صص 24 - 25 ، امر پنجم .